Toen het Amerikaanse Space Shuttle tijdperk in 2011 ten einde kwam, werd het al gauw duidelijk dat commerciële ruimtevaartbedrijven een steeds grotere rol zouden gaan spelen in de bemande ruimtevaart. Eén van de grote spelers op vlak van commerciële ruimtevaart is het Amerikaanse bedrijf Space Exploration Technologies Corporation (SpaceX) dat in 2002 opgericht werd door ondermeer Elon Musk die eerder ook al één van de mede-oprichters was van PayPal. In eerste instantie richtte SpaceX zich vooral op de ontwikkeling van een eigen draagraket maar in 2005 liet het jonge ruimtevaartbedrijf ook weten een eigen ruimtecapsule te ontwikkelen dat zowel vracht alsook mensen in de ruimte moet brengen. Het ontwerp van dit ruimtetuig werd door het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA positief onthaald met als gevolg dat SpaceX een contract ondertekende met NASA voor de bevoorrading van het internationaal ruimtestation ISS. Door dit contract mag SpaceX in opdracht van NASA twaalf onbemande ISS-bevoorradingsvluchten uitvoeren en werd het bedrijf officieel één van de twee commerciële partners in de bevoorrading van het internationaal ruimtestation. De kosten voor de demonstratievluchten worden door NASA in het kader van een ontwikkelstimulatieprogramma (Commercial Orbital Transportation Services - COTS) gefinancierd.

Op donderdag 17 mei 2012 heeft Japan succesvol vier satellieten in een baan om de Aarde gebracht. Vanop het aan de zee gelegen Tanegashima Space Center vertrok om 18u39 Belgische tijd de 21ste H-2A draagraket. Deze draagraket is het werkpaard uit het Japanse ruimtevaartprogramma en kan tot 10 ton aan vracht in een lage baan om de Aarde brengen. De twee hoofdvrachten tijdens deze missie waren de Japanse Global Change Observation Mission - Water (GCOM-W) aardobservatiesatelliet en de Zuid-Koreaanse KOMPSat-3 aardobservatiesatelliet. De GCOM-W kunstmaan, die ook gekend is onder de naam 'Shizuku', werd ontwikkeld door het Japanse ruimtevaartagentschap JAXA met als doel de volgende tien jaar de waterkringloop op Aarde vanuit de ruimte te bestuderen. Deze 1,8 ton zware kunstmaan werd door de H-2A draagraket uitgezet in een lage baan om de Aarde op een hoogte van 700 kilometer. Vanuit deze positie zal de satelliet, door middel van zijn Advanced Microwave Scanning Radiometer 2 instrument, de bedekking van het zee ijs, de temperatuur van de oceaan, de hoeveelheid waterdamp en de neerslag meten op basis van zwakke radiogolven van de Aarde. Het voordeel van deze technologie is dat je met deze methode geen last hebt van bijvoorbeeld bewolking. De tweede hoofdvracht aan boord van de H-2A draagraket, de Zuid-Koreaanse KOMPSat-3 satelliet, werd ontwikkeld door het Korea Aerospace Research Institute (KARI) en moet net als zijn voorgangers het Koreaanse grondgebied zo gedetailleerd mogelijk in beeld brengen. KOMPSat-3 heeft een gewicht van 800 kilogram en het optische instrument aan boord van de satelliet werd ontwikkeld door het Europese bedrijf Astrium. Naast de twee hoofdvrachten werden tijdens deze lancering ook twee kleine satellieten in de ruimte uitgezet. De Small Demonstration Satellite-4 (SDS-4) en de High Voltage Technology Demonstration Satellite (HORYU-2) wogen elk niet meer dan 50 kilogram en werden door het Japanse ruimtevaartagentschap JAXA en het Kyusyu Institute of Technology (KIT) ontwikkeld voor experimentele technologische doeleinden.

Deze nieuwe opname van de Europese Zuidelijke Sterrenwacht toont het vreemde sterrenstelsel Centaurus A. Met een totale belichtingstijd van meer dan vijftig uur is dit waarschijnlijk de langst belichte opname die ooit van dit merkwaardige en spectaculaire object is gemaakt. Bij de opname is gebruik gemaakt van de Wide Field Imager van de 2,2-meter MPG/ESO-telescoop van de ESO-sterrenwacht op La Silla, in Chili. Centaurus A, ook bekend als NGC 5128 (1), is een uitzonderlijk, zwaar elliptisch sterrenstelsel met een superzwaar zwart gat in zijn hart. Het bevindt zich op een afstand van bijna 12 miljoen lichtjaar in het zuidelijke sterrenstelsel Centaurus en is het meest opvallende radiostelsel aan de hemel. Astronomen denken dat de heldere kern, de sterke radiostraling en de jetstructuren van Centaurus A moeten worden toegeschreven aan een centraal zwart gat dat honderd miljoen keer zo zwaar is als de zon. Materie uit de dichte centrale delen van het stelsel straalt enorme hoeveelheden energie uit terwijl zij naar het zwarte gat toe valt.

In de nacht van dinsdag 15 mei op woensdag 16 mei 2012 heeft een Europese Ariane 5 draagraket succesvol twee communicatiesatellieten in de ruimte gebracht. De 62ste Ariane 5 vertrok om 00u13 Belgische tijd vanop de Europese lanceerbasis in Frans-Guyana, Zuid-Amerika. Zoals steeds werden 2 minuten en 25 seconden na lift-off de twee, op vaste brandstof werkende, boosterraketten afgestoten waarna de satellieten door middel van onderste rakettrap en de cryogene rakettrap in de ruimte gebracht werden. De eerste vracht, de Japanse JCSAT-13 communicatiesatelliet, werd 26 minuten na de start van de lancering uitgezet in een tijdelijke elliptische overdrachtbaan. Deze 4,5 ton zware kunstmaan werd gebouwd door het Amerikaanse lucht- en ruimtevaartbedrijf Lockheed Martin op een A2100AXS platform en moet de volgende vijftien jaar Japan en omringende gebieden voorzien van ondermeer rechtstreekse televisieverbindingen. De tweede satelliet, de Vietnamese Vinasat-2, werd acht minuten na JCSAT-13 eveneens uitgezet in een tijdelijke overdrachtbaan. Vinasat-2 werd eveneens door Lockheed Martin gebouwd en heeft een gewicht van 2,9 ton. Samen met zijn voorganger, Vinasat-1, moeten deze satellieten in opdracht van de Vietnam Posts and Telecommunications Group (VNPT) tal van communicatiediensten zoals televisie, radio en telefoon leveren aan Vietnamese klanten. De volgende dagen zullen beide communicatiesatellieten zich op eigen kracht tot in een geostationaire baan om de Aarde brengen. Dit was de 58ste succesvolle lancering van een Ariane 5 draagraket sinds deze in 1996 voor het eerst gelanceerd werd. De volgende lancering van een Ariane 5 is voorzien voor 19 juni. Tijdens deze lancering zal de Europese draagraket een Amerikaanse communicatiesatelliet en Europese weersatelliet in de ruimte brengen.

Vanop de Bajkonoer lanceerbasis in Kazachstan is dinsdagochtend 15 mei 2012 een Sojoez draagraket gelanceerd met aan boord drie ruimtevaarders. De Sojoez TMA-04M ruimtecapsule vertrok om 05u01 Belgische tijd vanop de legendarische lanceerbasis en werd negen minuten later succesvol uitgezet in een lage baan om de Aarde. De drie opvarenden, de Russen Gennady Padalka en Sergei Revin zullen zich de volgende dagen samen met de Amerikaan Joseph M. Acaba naar het internationaal ruimtestation ISS begeven waar het ruimtetuig zich op donderdag 17 mei moet aan vasthechten. Voor de gezagvoerder van deze missie, Gennady Padalka, is dit al zijn vierde ruimtevlucht. Zo verbleef deze gewezen Russissche luchtmachtpiloot al eens meer dan 190 dagen aan boord van het Russische ruimtestation Mir en maakte hij ook al tweemaal deel uit van een langdurige ISS-missie. Alles samen verbleef Padalka al meer dan 580 dagen in de ruimte. Voor de Amerikaan Joseph M. Acaba is dit, na de STS-119 Space Shuttle missie, al zijn tweede ruimtevlucht en voor de Rus Sergei Revin is dit zijn eerste ruimte-ervaring. Eenmaal aangekomen bij het ISS zullen de drie zes maanden lang leven en werken aan boord van het ruimtestation en er deel uitmaken van de Expedition 31 crew. Dit was de 113de keer dat Rusland een bemande Sojoez ruimtecapsule lanceerde. Rusland is vandaag de dag het enige land ter wereld dat mensen op eigen kracht in de ruimte kan brengen. De Verenigde Staten betalen telkens voor één zitje aan boord van een Sojoez ongeveer 50 miljoen dollar.

Een Venusovergang is een zeldzaam astronomisch verschijnsel dat plaatsvindt wanneer, vanaf de Aarde gezien, de planeet Venus voor de Zon schuift. Dergelijk verschijnsel is enkel zichtbaar bij de zogenaamde 'binnenplaneten' aangezien hun banen zich tussen die van de Aarde en de Zon moeten bevinden. Mercurius kan eveneens in een exacte lijn tussen de Zon en Aarde staan. Dit noemen we dan een Mercuriusovergang. Een Mercuriusovergang komt echter vaker voor dan een Venusovergang. Eigenlijk is een Venus- of Mercuriusovergang in theorie dus een soort eclips aangezien een klein deeltje van de zichtbare Zon verduisterd wordt. Venusovergangen zijn niet enkel mooi om waar te nemen maar zijn ook van wetenschappelijk belang. Zo konden wetenschappers in het verleden aan de hand van een Venusovergang de omvang van het zonnestelsel bepalen door nauwkeurige waarnemingen te doen van de kleine tijdsverschillen van de start tot aan het eind van de overgang. Dit werd vastgesteld vanaf verschillende punten op Aarde. De afstanden tussen deze punten werden uiteindelijk gebruikt als meetlat om de afstand tussen de planeet Venus en onze ster te bepalen. Vandaag de dag wordt een Venusovergang door wetenschappers gebruikt om meer te leren over hoe planeten het licht van een ster afschermen. Deze informatie is dan weer nuttig in de studie van exoplaneten.

De Europese ruimtevaartorganisatie ESA heeft besloten de Envisat missie definitief te beëindigen. Op 8 april 2012 werd de communicatie met Envisat plots verbroken waarna ingenieurs en vluchtleiders er niet meer in slaagden om de verbinding te herstellen. De exacte oorzaak van het probleem zal wellicht nooit met 100% zekerheid kunnen achterhaald worden aangezien de satelliet tot op 8 april nog perfect functioneerde. Envisat staat voor 'Environmental Satellite' en werd op 1 maart 2002 in de ruimte gebracht door een Europese Ariane 5 draagraket. Tien jaar lang verzamelde Envisat, vanuit een polaire baan om de Aarde op een hoogte van ongeveer 790 kilometer, wetenschappelijke gegevens over het aardoppervlak, de oceanen, de atmosfeer en het ijs. Hiervoor was de 8,2 ton zware kunstmaan uitgerust met negen wetenschappelijke instrumenten waarvan sommigen ook al eerder gebruikt werden bij de ERS-1 en ERS-2 missies. De kunstmaan had de omvang van een vrachtwagen en was de grootste aardobservatiesatelliet die ooit door Europa gebouwd werd. Dankzij deze instrumenten zijn wetenschappers ondermeer getuige geweest van het afnemen van het zee-ijs rond de Noordpool, smeltende gletsjers, de evolutie van het ozongat en de toename van luchtvervuiling boven Azië. Alles samen werden er volgens ESA dan ook meer dan 2 500 wetenschappelijke publicaties uitgebracht op basis van gegevens afkomstig van Envisat. De satelliet heeft twee keer zo lang gewerkt als vooraf werd gepland en is dan ook één van ESA's grootste successen op vlak van aardobservatie en klimaatonderzoek. Het verlies van Envisat komt voor ESA vrij ongelukkig aangezien de opvolger van Envisat, de eerste van vijf Sentinel satellieten, pas in 2013 gelanceerd wordt.