Relativiteit
De moderne natuurkunde rust voor een groot deel op twee theorieën, de kwantummechanica en de relativiteitstheorie. Beide werden in het begin van de 20ste eeuw gevonden. De eerste, de kantummechanica, bespreekt onze wereld op het allerkleinste niveau, namelijk dat van de quarks en elektronen. De twee relativiteitstheorieën (de speciale en de algemene) daarentegen zien het heel wat groter. Zo zijn vele bijwerkingen van de relativiteitstheorieën enkel merkbare bij gigantische massa's of snelheden.
Als voorafje op de relativiteitstheorie publiceren we hier nu de klassieke of Newtoniaanse mechanica. Sir Isaac Newton was een Engelse wiskundige die in de 17e eeuw leefde. Hij doceerde wiskunde aan de universiteit van Cambridge, op de zgn. Lucasian Chair: de positie die vandaag de dag Stephen Hawking inneemt.
De verklaring der krachten is de volgende (5) stap in de opbouw van de natuurkunde (6) (7).
Dit verklaringsmodel mist een belangrijke basis!
Deze verklaring stelt dat een kracht een versnelling veroorzaakt: F = m.a, en omgekeerd: een massa kan zich maar met een zekere versnelling verplaatsen mits die overeenkomstige kracht daarop aangrijpt. Dit alles is niets anders dan de tweede wet van Newton. Dus, als een massa zich verplaatst met een bepaalde versnelling, ligt vast welke kracht die versnelling veroorzaakt. Als een stuke krijt (met massa m) valt met een versnelling van g = 9,81 m/s², ligt dus de kracht vast die dit veroorzaakt.
Eventjes vooraf: de bijzondere relativiteitstheorie onderstelt dat de snelheid constant is, terwijl de algemene relativiteitstheorie onderstelt dat de versnelling constant is. (10) In het volgende, eerste hoofdstuk zullen we de zoektocht naar een algemeen punt van rust bespreken.