Het Gemini ruimteprogramma
Het Gemini ruimtevaartprogramma was het tweede bemande ruimteprogramma van Amerika en tijdens de 10 bemande missies uit dit programma werden vooral technieken en manoeuvres getest en gebruikt die men later zou gebruiken tijdens het Apollo maanprogramma. In totaal werden 12 Gemini ruimtecapsules gelanceerd van op de Cape Canaveral lanceerbasis en deze nieuwe ruimtecapsule bood plaats aan twee astronauten en had een gewicht van 3,8 ton. Tijdens dit ruimteprogramma werden voor het eerst ook Amerikaanse ruimtewandelingen uitvoerig getest en bleven Amerikaanse astronauten voor het eerst ook verschillende dagen in een baan om de aarde.
De eerste missie uit het nieuwe Amerikaanse bemande Gemini ruimtevaartprogramma was de lancering van de onbemande Gemini 1 ruimtecapsule op 8 april 1964 vanop het LC19 lanceerplatform op Cape Canaveral. Tijdens deze missie zouden de nieuwe Gemini ruimtecapsule en Titan II raket uitvoerig getest worden en zouden vluchtleiders voor het eerst gebruik maken van een nieuw communicatie- en volgsysteem. De eerste Gemini ruimtecapsule werd speciaal voor deze onbemande missie zo ontwikkeld dat op de plaats waar de overlevingssystemen zouden gemonteerd worden in de capsule, deze opgevuld werden met ballast. Zo voorzag het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA voor de ruimtecapsule tijdens deze eerste onbemande missie ook geen terugkeer in de atmosfeer. Hierdoor werden vier grote gaten geboord in het hitteschild van de ruimtecapsule om er zeker van te zijn dat het gevaarte zou opbranden in de atmosfeer.
Gemini 2 was de tweede missie uit het Amerikaanse Gemini ruimteprogramma maar was net als de Gemini 1 missie een onbemande testvlucht waarbij men ditmaal het hitteschild van de Gemini ruimtecapsule en de Titan II draagraket uitvoerig wou testen. Op 19 januari 1965 werd de tweede Gemini ruimtecapsule met succes gelanceerd. Ondanks het feit dat de vlucht slechts 18 minuten en 16 seconden duurde, slaagden de raket en de ruimtecapsule in hun missie en kon het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA zich nu voorbereiden op de eerste bemande Gemini ruimtevlucht.
De Gemini 3 ruimtevlucht was de eerste bemande ruimtemissie uit het Amerikaanse Gemini ruimteprogramma en was eveneens de 9de bemande Amerikaanse ruimtevlucht. De Gemini 3 ruimtecapsule kreeg de bijnaam “Molly Brown”. De crew bestond uit gezagvoerder Virgil I. Grissom, die eerder al een ruimtevlucht maakte tijdens het Mercury programma, en astronaut/piloot John W. Young die op dat moment nog geen ervaring had met ruimtevluchten. Young zou de eerste Amerikaan in de ruimte worden die geen deel uitmaakte van de oorspronkelijke Mercury 7 astronauten. Deze eerste bemande Gemini vlucht zou vooral een testvlucht worden om de gloednieuwe Gemini ruimtecapsule volledig te onderzoeken op fouten of eventuele problemen. Eenmaal in een baan om de Aarde zou de crew voor het eerst de kans krijgen om op eigen kracht van baan te veranderen. Deze missie zou ook de eerste Amerikaanse ruimtevlucht worden waarbij meer dan 1 astronaut deel zou uitmaken van de bemanning.
De Amerikaanse bemande Gemini 4 ruimtevlucht was de tweede bemande vlucht uit het Gemini ruimteprogramma en zou de tiende Amerikaanse bemande ruimtereis worden sinds het begin van de ruimtevaart. De crew van deze ruimtemissie bestond uit twee ruimtevaarders die nog nooit eerder een ruimtereis gemaakt hadden. De gezagvoerder van de Gemini 4 ruimtecapsule was astronaut James McDivitt die bijgestaan werd door piloot Edward White. Beide astronauten waren ervaren militaire testpiloten en werden in 1962 door NASA geselecteerd. Na de succesvolle testvlucht met de bemande Gemini 3 ruimtecapsule wou Amerika ditmaal voor het eerst een ruimtewandeling uitproberen in een baan om de Aarde en zou de crew aan boord van de Gemini 4 ruimtecapsule voor het eerst een rendez-vous manoeuvre moeten uitoefenen met de tweede rakettrap van de Titan 2 raket. Nog een primeur tijdens deze ruimtereis zou de tijdsduur worden van deze missie. Het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA wou voor het eerst de twee astronauten meerdere dagen in een baan om de Aarde houden want dit zou in de toekomst nodig zijn indien men bemande ruimtereizen zou maken naar de maan. Enkele maanden voor de Gemini 4 vlucht zou de Sovjet-Unie de Amerikaanse ruimtevaart opnieuw een harde klap toebrengen doordat kosmonaut Alexei Leonov als eerste mens in de wereld een ruimtewandeling uitvoerde. Daarom werd een ruimtewandeling op het laatste nippertje toegevoegd aan het programma van de Gemini 4 ruimtemissie.
Gezagvoerder Gordon Cooper en piloot Pete Conrad waren de twee astronauten die deel uitmaakten van de Amerikaanse bemande Gemini 5 ruimtemissie die plaatsvond in 1965 en de derde bemande vlucht was uit het Gemini ruimteprogramma. Het hoofddoel van deze vijfde Gemini vlucht was een langdurige bemande ruimtemissie aangezien het Amerikaanse ruimtevaartagentschap op deze manier een reis naar de maan, die drie dagen duurt, kon simuleren. Tijdens deze Gemini 5 ruimtemissie zou NASA ook voor het eerst gebruik maken van brandstofcellen voor het opwekken van elektriciteit waardoor ruimtecapsules veel langer in een baan om de Aarde zou kunnen verblijven dan voorheen mogelijk was. Voor Gordon Cooper was dit zijn tweede ruimtevlucht. Hij was de eerste Amerikaanse astronaut die voor het eerst twee maal de ruimte inging. Uiteindelijk duurde deze missie 7 dagen en 22 uur in plaats van de 8 dagen die NASA als doel had. Ondanks de vele technische problemen tijdens deze missie en een orkaan boven de Atlantische Oceaan die voor problemen kon zorgen, werd de Gemini 5 ruimtevlucht aanzien als de eerste grote test voor een langdurige bemande ruimtevlucht.
De Gemini 7 ruimtevlucht was de vierde bemande ruimtevlucht uit het Gemini ruimteprogramma en was meteen ook de twaalfde Amerikaanse ruimtevlucht waarbij een mens zich in een baan om de Aarde bevond. Frank Borman was gezagvoerder tijdens deze missie. Hij werd bijgestaan door piloot Jim Lovell. Op 4 december 1965 werd met succes de 3,6 ton wegende Gemini ruimtecapsule gelanceerd vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida. Na hun probleemloze lancering koppelde de ruimtecapsule zich los van de tweede rakettrap waarna de crew in hun ruimtetuig vijftien minuten lang in formatie vloog met de rakettrap. Aangezien Frank Borman echter zag dat ze te veel brandstof verbruikten voor dit manoeuvre werd dit vroegtijdig stopgezet. De rest van hun eerste dag in de ruimte voerde de crew enkele experimenten uit en namen ze hun eerste eetmaal in een baan om de Aarde.
De Amerikaanse Gemini 8 ruimtemissie was de zesde van tien bemande ruimtevluchten uit het Gemini ruimteprogramma. Tijdens deze vlucht zou Amerika voor het eerst in zijn ruimtevaartgeschiedenis een koppeling uitvoeren in een baan om de Aarde tussen twee ruimtetuigen. Gezagvoerder van de Gemini 8 ruimtecapsule was Neil Armstrong. Armstrong werd bijgestaan door piloot David Scott die tijdens deze missie de tweede ruimtewandeling zou moeten uitvoeren uit het Gemini ruimteprogramma. Deze tweede Amerikaanse ruimtewandeling moest ditmaal minstens twee uur duren. Het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA had beslist de Gemini 8 ruimtecapsule in de ruimte te laten koppelen met een Agena rakettrap die net voor de Gemini 8 lancering eveneens zou worden gelanceerd. Tot ieders grote verwondering liep deze missie bijna fataal af en duurde deze slechts 10 uur en 42 minuten in plaats van een geplande drie daagse ruimtemissie.
De Gemini 9 missie zal wellicht de geschiedenis in gaan als één van de meest besproken en bewogen bemande ruimtemissie uit het Amerikaanse Gemini ruimtevaartprogramma. Vier maanden voor de Gemini 9 ruimtecapsule zou gelanceerd worden, kwamen de astronauten voor deze missie, Elliot See en Charles Basset, op 28 februari 1966 om het leven toen hun T-38 straalvliegtuig het dak van een hangar raakte waarin zich ironisch genoeg de Gemini 9 ruimtecapsule op dat moment bevond. Door dit tragische ongeval werden reserveastronauten Tom Stafford en Eugene Cernan opgeroepen om de plaats in te nemen van hun verongelukte collega's. Eén van de hoofddoelen van deze 9de Gemini ruimtemissie was ondermeer om een koppeling te maken tussen de ruimtecapsule en een onbemand ruimtetuig in een baan om de Aarde waarna één van de astronauten een ruimtewandeling zou uitvoeren.
De Gemini 10 ruimtemissie was de 14de Amerikaanse bemande ruimtemissie en ging van start op 21 juli 1966. Aan boord van deze 10de Gemini ruimtevlucht bevonden zich de astronauten John Young en Michael Collins. Voor Young was dit na zijn Gemini 3 ruimteavontuur zijn tweede missie. Honderd minuten voor de Gemini 10 ruimtecapsule gelanceerd werd met de twee astronauten aan boord van op lanceercomplex 19 op de Cape Canaveral lanceerbasis, werd vanop een ander lanceerplatform de 299ste Amerikaanse Atlas raket gelanceerd waarvan de Agena rakettrap zou gebruikt worden door de Gemini 10 astronauten om met te koppelen. Het hoofddoel van deze missie was het koppelen van de ruimtecapsule met de Agena rakettrap waarna beiden zich in een hogere baan om de Aarde moesten begeven. Opnieuw zou tijdens deze Gemini missie blijken dat de astronauten alle moeite van de wereld hebben met het uitvoeren van werk en experimenten tijdens ruimtewandelingen.