Het Vostok ruimteprogramma
Het Sovjet Vostok ruimteprogramma was het eerste geslaagde Russische ruimteproject waarbij ondermeer de eerste mens en de eerste vrouw in een baan om de Aarde gebracht werden. In totaal werden 6 bemande Vostok ruimtecapsule gelanceerd tussen 1961 en juli 1963 waarbij 6 mensen in de ruimte gebracht werden. Elke Vostok ruimtecapsule had een gewicht van ongeveer 4,7 ton en werd in de ruimte gebracht door zogenaamde Vostok raketten die een aangepaste versie was van de R-7 raket die in 1957 de eerste kunstmaan, Sputnik, in een baan om de Aarde bracht. In tegenstelling tot de eerste Amerikaanse bemande ruimtevluchten landde de Russische kosmonauten uit het Vostok programma niet op Aarde in hun capsule maar werden ze op een hoogte van 7 kilometer boven het aardoppervlak uit hun bolvormige capsule geschoten door middel van een schietstoel waarna ze met hun parachute landde op Aarde.
De Vostok 1 (Oost 1) ruimtemissie was niet enkel de eerste Russische bemande ruimtevlucht maar was tevens ook 's werelds eerste bemande ruimtemissie die werd uitgevoerd door de Russische kosmonaut Joeri Gagarin. Deze 27 jarige kosmonaut werd op 12 april 1961 vanop de Baikonur lanceerbasis gelanceerd in zijn Vostok ruimtecapsule en hiermee werd hij de eerste mens in de ruimte. De Sovjet Unie was er niet enkel in geslaagd om als eerste land een satelliet in een baan om de Aarde te brengen maar kreeg dankzij deze succesvolle ruimtevlucht nu ook toegang tot de ruimte waardoor de ruimtewedloop tussen Amerika en de Sovjet Unie nu definitief van start ging. In totaal duurde deze eerste Vostok missie 1 uur en 48 minuten. In die tijd maakte de 4,7 ton zware ruimtecapsule één omwenteling om de Aarde. Joeri Gagarin werd na deze eerste ruimtevlucht wereldwijd onthaald als een held maar pas jaren na zijn missie werd bekend dat de Sovjet Unie zowel over de manier van landen als over de lanceerplaats verkeerde informatie had vrij gegeven.
Na de geslaagde eerste ruimtevlucht in april 1961 ging op 6 augustus van datzelfde jaar de tweede bemande Sovjet-ruimtemissie van start met als belangrijkste doel de effecten van een langdurige ruimtevlucht bestuderen op het menselijk lichaam. Deze tweede Vostok missie werd uitgevoerd door de Russische gevechtspiloot en kosmonaut German Titov die tijdens deze vlucht maar liefst 25 uur in een baan om de Aarde verbleef. In totaal maakte Titov 17,5 omwentelingen om de Aarde. In tegenstelling met de eerste Vostok missie nam de kosmonaut de besturing van de ruimtecapsule soms zelf in handen. Ondanks dat Titov last kreeg van ruimteziekte tijdens zijn vlucht, bleek deze 4de bemande ruimtevlucht uit de geschiedenis van de ruimtevaart toch een groot succes te zijn en kwam deze missie tijdelijk terecht in de recordboeken.
Na het succes van de eerste twee Russische bemande ruimtevluchten, waarbij de technologie van de Vostok ruimtecapsule en de effecten van gewichtloosheid op het menselijk lichaam werden getest, besloot de Sovjet Unie nog een stap verder te gaan in zijn bemand ruimtevaartprogramma en zou het voor het eerst in de geschiedenis een dubbelvlucht organiseren. De Vostok 3 en Vostok 4 missies stonden volledig in het teken van dit experiment. Op 11 en 12 augustus 1962 vertrokken van op het lanceerplatform LC1, vanwaar Joeri Gagarin eveneens gelanceerd werd, twee Vostok raketten met bovenop telkens een bemande Vostok ruimtecapsule. De Sovjet gevechtspiloot Andrian Nikolajev was de kosmonaut aan boord van de Vostok 3. Deze eerste dubbelvlucht zou pas mogelijk zijn wanneer Nikojalev met zijn Vostok 3 ruimtecapsule boven de Baikonur lanceerbasis zou vliegen waarna de Vostok 4 ruimtecapsule, met aan boord kosmonaut Pavel Popovich, eveneens zou gelanceerd worden.
Na het succes van de Vostok 3 en Vostok 4 missies die de eerste dubbelvlucht uit de ruimtevaartgeschiedenis maakten in augustus 1962, besloot de Sovjet-Unie opnieuw een dubbelvlucht te organiseren waarbij ditmaal voor het eerst een vrouw in een baan om de Aarde zou gebracht worden. Propaganda was in die tijd een zeer machtig wapen die de Sovjetleiders gebruikten om de bevolking achter zich te krijgen. Door een vrouw in de ruimte te brengen, zou de toenmalige premier van de Sovjet-Unie, Nikita Khrushchev, zich zeer geliefd maken bij de Russen en zou dit opnieuw een slag in het gezicht zijn voor Amerika die enkel mannen had opgeleid voor bemande ruimtemissies. Tereshkova werd na haar geslaagde missie onthaald als een ware heldin maar het duurde niet lang eer de eerste roddels opdoken over problemen met deze jonge vrouw voor en tijdens haar ruimtevlucht.