Op 4 mei 1989 werd de Amerikaanse Magellan Venusverkenner in de ruimte gebracht. Deze 1 ton zware ruimtesonde was het eerste tuig voor planetair onderzoek dat gelanceerd werd door middel van een Space Shuttle. Dit was tevens ook de eerste Amerikaanse ruimtesonde richting Venus sinds 1978. Magellan is ongetwijfeld de meest succesvolle Amerikaanse Venusverkenner aangezien dit ruimtetuig dankzij zijn radartechnologie het totale oppervlak van Venus nauwkeurig in kaart bracht. Wetenschappers kregen danzkij Magellan een zeer nauwkeurig beeld over het oppervlak en de geologische activiteiten van Venus. Magellan verbleef meer dan vier jaar in een vaste baan om Venus waarna het ruimtetuig opbrandde in de atmosfeer van de planeet.

Wetenschappers zijn aan de hand van beelden, die gemaakt werden door de Amerikaanse Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO), tot de conclusie gekomen dat de Maan recent geologische activiteit gekend heeft. Zo werden op het Maanoppervlak lange smalle geulen ontdekt die wijzen op tektonische activiteit die ongeveer vijftig miljoen jaar oud is (leeftijd van de Maan: 4,5 miljard jaar). Deze ontdekking is vrij opvallend aangezien deze geulen, ook wel 'graben' genoemd, ontstaan doordat de korst zich 'uitrekt' waardoor er scheuren ontstaan in het Maanoppervlak. Deze scheuren zorgen uiteindelijk voor grondverzakkingen. In 2010 ontdekte men dat de kern van de Maan langzaam afkoelt. Hierdoor 'krimpt' onze trouwe buur waardoor de korst wordt samengedrukt en er nieuwe bergen gevormd worden. De aanwezigheid van de 'graben' verteld wetenschappers dat er krachten op de Maan werkzaam zijn die de Maankorst uit elkaar trekken. Dit wijst er dan weer op dat de kracht van de krimpende Maan wellicht niet zo groot is. De onderzoekers hopen dat ze op een dag de exacte leeftijd van de graben kunnen achterhalen aangezien deze informatie van groot belang is voor verder geologisch Maanonderzoek. De Amerikaanse Lunar Reconnaissance Orbiter heeft tot op heden nog maar de helft van het Maanoppervlak in hoge resolutie in beeld gebracht waardoor wetenschappers er van overtuigd zijn dat ze in de toekomst wellicht nog veel meer gaan ontdekken over het Maanoppervlak.

China heeft op vrijdag 17 februari 2012 bekend gemaakt dat het land tussen juni en augustus 2012 de Shenzhou 9 ruimtecapsule zal lanceren met aan boord drie Chinese ruimtevaarders. Tijdens deze vierde bemande Chinese ruimtemissie moet de Shenzhou 9 zich vasthechten aan het Chinese Tiangong-1 ruimtelabo. Eenmaal men hier zal in slagen, zal China voor het eerst in de geschiedenis een eigen bemand ruimtelaboratorium hebben in een baan om de Aarde. De combinatie Shenzhou 9 en Tiangong 1 zal als 'mini-ruimtestation' een leef- en werkruimte hebben van twintig kubieke meter waar de 'Taikonauten' allerlei experimenten kunnen in uitvoeren. In 2013 plant China de lancering van de Shenzhou 10 ruimtemissie die eveneens een bezoek moet brengen aan het Tiangong-1 ruimtelabo. China wil met deze ruimtemissies zoveel mogelijk ervaring opdoen aangezien het land plannen heeft om tegen 2020 een groot modulair ruimtestation te bouwen. Nadat het Tiangong-1 ruimtelabo in september 2011 gelanceerd werd, bracht de Aziatische grootmacht op 31 oktober 2011 de onbemande Shenzhou-8 ruimtecapsule in de ruimte dat zich met succes tweemaal vasthechtte aan het ruimtelabo. De Shenzhou-9 ruimtecapsule zal deze zomer in de ruimte gebracht worden door een CZ-2F draagraket vanop de Jiuquan lanceerbasis dat de thuisbasis is van het Chinese bemande ruimteprogramma. Over de duur en de crew van de Shenzhou 9 missie werden nog geen gegevens vrijgegeven. Wel is geweten dat zich onder de laatste negen geselecteerde kandidaten twee vrouwen bevinden.

Om zoveel mogelijk mensen op de hoogte te brengen van het laatste nieuws op vlak van sterrenkunde en ruimtevaart is Spacepage al enige tijd actief op enkele gekende sociale netwerksites. Zo heeft Spacepage zijn eigen Facebook en Twitter pagina's waar dagelijks interessante links, filmpjes of nieuwsberichten op verschijnen. Je kan ook reageren op één van de vele berichten waardoor deze sociale netwerksites de ideale virtuele ontmoetingsplaats zijn voor iedereen die geboeid is door sterrenkunde of ruimtevaart. Aangezien beelden vaak veel meer zeggen dan tekst heeft Spacepage ook zijn eigen YouTube-kanaal waar je meer dan honderd filmpjes kan op terugvinden. Kortom: dankzij de verschillende Spacepage-pagina's op de gekende sociale netwerksites blijf je nu ook altijd en overal op de hoogte van het laatste nieuws op vlak van sterrenkunde en ruimtevaart!

Spacepage op Facebook: http://www.facebook.com/spacepage.be
Spacepage op Twitter: http://twitter.com/#!/spacepagenieuws
Spacepage op Youtube: http://www.youtube.com/user/spacepagevideo

Op 20 februari 2012 is het precies vijftig jaar geleden dat de Verenigde Staten voor het eerst een Amerikaanse ruimtevaarder in een baan om de Aarde brachten. De Mercury-Atlas 6 missie maakte deel uit van NASA’s Project Mercury en werd uitgevoerd door de Amerikaanse ervaren testpiloot John H. Glenn. Ondanks het feit dat John Glenn de eerste Amerikaanse ruimtevaarder werd die zich in een vaste baan om de Aarde begaf, was hij niet de eerste Amerikaan in de ruimte. Voor de ruimtevlucht van Glenn gingen Alan Shepard en Virgil I Grissom al eens de ruimte in. Aangezien beiden een zogenaamde suborbitale ruimtevlucht uitvoerden, maakten zij geen volledige omwenteling om de Aarde en verbleven ze maar even in de ruimte. Voor de Verenigde Staten was een bemande omwenteling om de Aarde van cruciaal belang in het kader van de verdere uitbouw van het bemande ruimteprogramma aangezien de Sovjet-Unie hen op dat vlak al was voorgegaan. De ruimtecapsule van John Glenn, genaamd “Friendship 7”, werd uiteindelijk op 20 februari 1962 in de ruimte gebracht door een Atlas-draagraket. Ook dit was nieuw aangezien de vorige twee astronauten in de ruimte gebracht werden met behulp van lichtere Redstone raketten. Uiteindelijk zou de Mercury-Atlas 6 ruimtevlucht van John Glenn één van de meest heroïsche ruimtemissies uit de geschiedenis worden.

Het grootste probleem waarmee ruimtevaartnaties de volgende jaren zullen geconfronteerd worden, is ongetwijfeld de problematiek rond ruimteafval. Volgens de laatste schattigen bevinden er zich meer dan een half miljoen onderdelen en brokstukken afkomstig van rakettrappen, satellieten of ruimtetuig rondom de Aarde die variëren in grootte van enkele centimeters tot enkele meters. Het probleem wordt zo erg dat het internationaal ruimtestation ISS al verschillende malen heeft moeten uitwijken in zijn baan om de Aarde omwille van een dreigende botsing met een stuk ruimteafval. Om dit probleem op te lossen hebben Zwitserse ingenieurs en wetenschappers een nieuw project opgestart dat de naam 'CleanSpace One' kreeg. Zo zal men een kleine satelliet ontwikkelen die, eenmaal in de ruimte, een andere kleine niet-operationele satelliet moet vastgrijpen waarna beiden uiteindelijk zullen opbranden in de atmosfeer van de Aarde. De CleanSpace One kunstmaan moet in 2015 al gelanceerd worden en heeft tijdens zijn demonstratiemissie als taak om de kleine Zwitserse SwissCube nanosatelliet op te ruimen. CleanSpace One wordt ontwikkeld en gebouwd door het Swiss Space Center en zal dertig centimeter lang zijn. Het grote voordeel van een dergelijk systeem is dat het vrij goedkoop is en dat universiteiten en studenten betrokken worden bij de ontwikkeling. De grootste uitdaging voor de Zwitserse ingenieurs is om een robotarm te ontwikkelen waarmee CleanSpace One de andere satelliet kan 'vastgrijpen'. Indien dit project slaagt, hoopt Zwitserland meer van deze 'opruim-satellieten' te kunnen bouwen die later ook grotere stukken ruimteafval moeten kunnen opruimen. 

Op maandag 13 februari 2012 heeft de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA zijn begroting voor 2013 gepresenteerd. Deze loopt van 1 oktober 2012 tot en met 30 september 2013 en bedraagt in totaal 17,7 miljard dollar. Van bezuinigingen is er niet veel te merken aangezien het NASA-budget in 2012 slechts 59 miljoen dollar meer bedroeg (0,3% meer). Wat wel enorm opvalt aan de begroting voor 2013 is dat NASA fors bespaart op planeetonderzoek. Zo gaat het voorziene budget voor Amerikaans planeetonderzoek met ongeveer 20% omlaag. In de praktijk wil dit zeggen dat NASA de stekker trekt uit de geplande ExoMars Trace Gas Orbiter die NASA in 2016 zou lanceren. Daarnaast zal NASA ook geen bijdrage meer leveren aan de internationale ExoMars rovermissie. In 2009 had NASA nog beloofd om ongeveer 1 miljard euro te investeren in dit project. Voor het Europese ruimtevaartagentschap ESA en zijn lidstaten is dit zeer slecht nieuws aangezien de ExoMars Marsrover een Amerikaans-Europees project was. Europa hoopt nu dat het ExoMars-project toch nog kan gered worden met Rusland als nieuwe partner. Waar wel meer geld wordt aan uitgegeven binnen het NASA-budget voor 2013 is nieuwe ruimtevaarttechnologie en commerciële bemande ruimtevaart. Zo zal NASA aan de ontwikkeling van een nieuwe, zware draagraket en bijhorende bemande ruimtecapsule in 2013 maar liefst 2,9 miljard dollar spenderen. Het voorziene budget voor de opvolger van de Hubble ruimtetelescoop, de James Webb Space Telescope, blijft met zijn 628 miljoen dollar ook ongewijzigd. 

Dankzij gegevens afkomstig van de Amerikaanse Chandra röntgentelescoop vermoeden astronomen dat het grote zwarte gat, dat zich in het centrum van de Melkweg bevindt, asteroïden en kometen verslindt. Deze theorie zou alvast de opflakkeringen van uitgezonden röntgenstraling verklaren die in het gebied van het zwarte gat regelmatig worden waargenomen. Het zwarte gat is ruim vier miljoen keer zo zwaar als de zon en bevindt zich in het sterrenbeeld Boogschutter (Sagittarius). NASA's Chandra ruimtetelescoop heeft de afgelopen jaren minstens één keer per dag het superzware zwarte gat in het centrum van de Melkweg, dat gekend is onder de naam Sagittarius A*, waargenomen. Uit deze waarnemingen blijkt dat Sagittarius A* opflakkeringen vertoont waarbij het zwarte gat enkele keren tot bijna honderd keer meer röntgenstraling produceert dan normaal. Deze opflakkeringen duurden vaak enkele uren en werden ook waargenomen met ESO's very Large Telescope in Chili. Astronomen vermoeden nu dat zich rond Sagittarius A* een wolk van miljarden kometen en asteroïden bevindt die afkomstig kunnen zijn van een nabij gelegen ster. Objecten die zich uiteindelijk op minder dan 150 miljoen kilometer van het zwarte gat begeven, zouden door de sterke getijdekrachten verbrijzeld worden. De brokstukken die naar het zwarte gat vallen, passeren het hete gas dat dat zich rondom Sagittarius A* bevindt en veroorzaken als laatste stuiptrekking röntgenstraling. Deze reactie is vergelijkbaar met meteoren die de dampkring van de Aarde binnenvliegen en vervolgens door verhitting gaan gloeien. De astronomen gaan ervan uit dat er objecten groter dan tien kilometer nodig zijn om de waargenomen röntgenstraling te kunnen veroorzaken. Verder röntgenonderzoek van Sagittarius A* moet uitwijzen of de sterrenkundigen gelijk hebben.

Het Amerikaanse Landsat programma begon officieel op 23 juli 1972 toen de Verenigde Staten met succes de Landsat 1 satelliet in een baan om de Aarde brachten. Deze satelliet heette, net als het programma, oorspronkelijk 'Earth Resources Technology Satellite' (ERTS) en werd in de ruimte gebracht vanop de Vandenberg lanceerbasis in Californië door een Delta 900 draagraket. Nadat het in 1975 duidelijk werd dat er meer van dit soort satellieten zouden gelanceerd worden, veranderde men het ERTS-programma in 'Landsat'. Landsat 1 was de eerste satelliet die ontwikkeld werd voor uitsluitend onderzoek van het aardoppervlak. Tot voor Landsat 1 verkregen de Verenigde Staten enkel beeldmateriaal van het aardoppervlak door middel van militaire spionagesatellieten. Het Landsat ruimteprogramma is vandaag de dag het langst lopende aardobservatieprogramma. Dankzij dit satelliet fotografieprogramma werden er al miljoenen foto's van onze planeet geachiveerd die van groot belang zijn voor wetenschappelijk onderzoek naar veranderende omstandigheden op de Aarde. Daarnaast worden landsat-foto's ook gebruikt voor toepassingen op vlak van onderwijs, landbouw, stedenbouw, bosbeheer, oceanologie en geologie.