Het grootste probleem waarmee ruimtevaartnaties de volgende jaren zullen geconfronteerd worden, is ongetwijfeld de problematiek rond ruimteafval. Volgens de laatste schattigen bevinden er zich meer dan een half miljoen onderdelen en brokstukken afkomstig van rakettrappen, satellieten of ruimtetuig rondom de Aarde die variëren in grootte van enkele centimeters tot enkele meters. Het probleem wordt zo erg dat het internationaal ruimtestation ISS al verschillende malen heeft moeten uitwijken in zijn baan om de Aarde omwille van een dreigende botsing met een stuk ruimteafval. Om dit probleem op te lossen hebben Zwitserse ingenieurs en wetenschappers een nieuw project opgestart dat de naam 'CleanSpace One' kreeg. Zo zal men een kleine satelliet ontwikkelen die, eenmaal in de ruimte, een andere kleine niet-operationele satelliet moet vastgrijpen waarna beiden uiteindelijk zullen opbranden in de atmosfeer van de Aarde. De CleanSpace One kunstmaan moet in 2015 al gelanceerd worden en heeft tijdens zijn demonstratiemissie als taak om de kleine Zwitserse SwissCube nanosatelliet op te ruimen. CleanSpace One wordt ontwikkeld en gebouwd door het Swiss Space Center en zal dertig centimeter lang zijn. Het grote voordeel van een dergelijk systeem is dat het vrij goedkoop is en dat universiteiten en studenten betrokken worden bij de ontwikkeling. De grootste uitdaging voor de Zwitserse ingenieurs is om een robotarm te ontwikkelen waarmee CleanSpace One de andere satelliet kan 'vastgrijpen'. Indien dit project slaagt, hoopt Zwitserland meer van deze 'opruim-satellieten' te kunnen bouwen die later ook grotere stukken ruimteafval moeten kunnen opruimen. 

De Amerikaanse Kepler ruimtetelescoop blijft astronomen verbazen. De planetenjager heeft maar liefst elf nieuwe planetenstelsels aan zijn lijst van ontdekkingen toegevoegd. Alles samen bevatten deze stelsels minstens 26 exoplaneten. Hierdoor is het aantal ontdekte Kepler-planeten in één keer verdubbeld. De nieuwe exoplaneten verschillen in grootte van anderhalf keer de Aarde tot groter dan Jupiter en bewegen op kleine afstanden om hun moedersterren. Zo variëren hun omlooptijden van 6 tot 143 dagen en staan ze allemaal dichter tot hun moederster dan de planeet Venus tot de Zon. Aangezien de pas ontdekte exoplaneten op kleine onderlinge afstanden om hun moederster draaien, is hun onderlinge aantrekkingskracht dan ook groot genoeg om elkaars baanbewegingen te versnellen of te vertragen. Net als de andere exoplaneten die Kepler al ontdekte, werden ook deze planeten ontdekt door de helderheden van meer dan 150 000 sterren in de gaten te houden in de sterrenbeelden Lier en Zwaan. Zodra er, vanaf de Aarde gezien, een planeet voor zijn moederster schuift, wordt het licht van de ster iets verduisterd en zal Kepler dit meten. Voor de ruimtetelescoop is drie keer zo een dip in de lichtsterkte van de ster genoeg om de massa, omvang en en omlooptijd te achterhalen van de exoplaneet. Het bestaan van meerdere exoplaneten om één ster kan dan weer afgeleidt worden uit wisselende omlooptijden. Tot op heden heeft Kepler al meer dan 2300 kandidaat-planeten ontdekt waarvan in iets meer dan zestig gevallen hun bestaan werd bevestigd door vervolgwaarnemingen met andere telescopen.

Het Amerikaanse Landsat programma begon officieel op 23 juli 1972 toen de Verenigde Staten met succes de Landsat 1 satelliet in een baan om de Aarde brachten. Deze satelliet heette, net als het programma, oorspronkelijk 'Earth Resources Technology Satellite' (ERTS) en werd in de ruimte gebracht vanop de Vandenberg lanceerbasis in Californië door een Delta 900 draagraket. Nadat het in 1975 duidelijk werd dat er meer van dit soort satellieten zouden gelanceerd worden, veranderde men het ERTS-programma in 'Landsat'. Landsat 1 was de eerste satelliet die ontwikkeld werd voor uitsluitend onderzoek van het aardoppervlak. Tot voor Landsat 1 verkregen de Verenigde Staten enkel beeldmateriaal van het aardoppervlak door middel van militaire spionagesatellieten. Het Landsat ruimteprogramma is vandaag de dag het langst lopende aardobservatieprogramma. Dankzij dit satelliet fotografieprogramma werden er al miljoenen foto's van onze planeet geachiveerd die van groot belang zijn voor wetenschappelijk onderzoek naar veranderende omstandigheden op de Aarde. Daarnaast worden landsat-foto's ook gebruikt voor toepassingen op vlak van onderwijs, landbouw, stedenbouw, bosbeheer, oceanologie en geologie.

China is het eerste land dat in 2012 een satelliet in de ruimte brengt. Vanop het Taiyuan Satellite Launch Center werd op maandag 9 januari 2012 een CZ-4B draagraket gelanceerd met aan boord de Chinese ZiYuan-3 kunstmaan en de Luxemburgse VesselSat 2 microsatelliet. De Chinese ZiYuan-3 satelliet is een zogenaamde 'high-resolution remote-sensing' kunstmaan die zal gebruikt worden voor civiele toepassingen op vlak van aardobservatie. Het tuig heeft een gewicht van 2 650 kilogram en werd twaalf minuten na de start van de lancering uitgezet in een lage polaire baan om de Aarde op een hoogte van 500 kilometer. De ZiYuan-3 satelliet werd uitgerust met drie panchromatische camera's en een Infrared Multispectral Scanner (IRMS). Informatie en beelden afkomstig van deze satelliet zullen in China door het State Bureau of Surveying and Mapping gebruikt worden voor toepassingen op vlak van landbouw, stedenbouw en waterbeheer. De kleine Luxemburgse VesselSat 2 microsatelliet heeft een gewicht van 28 kilogram en werd ontwikkeld door het Luxemburgse ruimtevaartbedrijf Luxspace. Het VesselSat programma bestaat uit drie microsatellieten die uitgerust worden met het Automatic Identification System (AIS) waarmee men schepen op zee kan volgen vanuit de ruimte. Dit was de 156ste lancering van een Chinese Chang Zheng (CZ) draagraket en was meteen ook de 17de missie van een CZ-4B raket. 

Op dinsdag 8 november 2011 heeft Rusland voor het eerst in vijftien jaar opnieuw een ruimtesonde gelanceerd richting Mars. Het Phobos-Grunt ruimtetuig vertrok om 21u16 Belgische tijd vanop de Bajkonoer lanceerbasis in Kazachstan en werd met een Zenit-2FG draagraket probleemloos in de ruimte gebracht. Iets meer dan elf minuten na de start van de lancering werd Phobos-Grunt losgemaakt van de Zenit-2FG draagraket. Toch bleek het succes van korte duur te zijn aangezien enkele uren na de lancering bleek dat Phobos-Grunt twee essentiële baanmanoeuvres niet had uitgevoerd. Het ruimtetuig moest zich via een eerste baanmanoeuvre in een elliptische baan om de Aarde brengen waarna een twee manoeuvre het tuig op weg naar Mars moest zetten. Uiteindelijk bleek dat Phobos-Grunt zich nog steeds in een tijdelijke baan om de Aarde bevond omwille van een software of propulsieprobleem. Volgens de vluchtleiders is de missie nog niet afgelopen aangezien er geen brandstof verloren ging. Wellicht zal men de volgende dagen proberen het tuig toch nog op weg te zetten naar Mars. Indien het probleem zich in één van de hardware onderdelen bevindt, is de 163 miljoen dollar dure Marsmissie verloren. Phobos-Grunt is een zogenaamde 'sample return mission' en moet in februari 2013 een zachte landing maken op de Marsmaan Phobos. Het uiteindelijke doel van deze missie is om ongeveer 200 gram bodemstalen van de Marsmaan terug naar de Aarde te brengen door middel van een kleiner tuigje en een terugkeercapsule. Naast Phobos-Grunt werd tijdens deze lancering ook de eerste Chinese Marsverkenner in de ruimte gebracht alsook een capsule met daarin micro-organismen. Met deze prestigieuze ruimtemissie willen wetenschappers de herkomst van de Marsmaan Phobos onderzoeken alsook meer leren over het ontstaan van het zonnestelsel.

De Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA heeft laten weten dat de ruimtesonde Dawn zich sinds zaterdag 16 juli 2011 met succes in een baan rondom de planetoïde Vesta bevindt. Dit is de eerste keer in de geschiedenis van de ruimtevaart dat een onbemande ruimtesonde zich in een baan begeeft rondom een planetoïde. Op het moment dat Dawn zich in een baan rondom Vesta begaf, bevonden zowel de planetoïde alsook de ruimtesonde zich op een afstand van ongeveer 188 miljoen kilometer van de Aarde. De planetoïde Vesta heeft een diameter van 520 kilometer en is de op twee na grootste planetoïde in de gordel tussen de planeten Mars en Jupiter. Vesta is de enige planetoïde die onder gunstige omstandigheden zichtbaar is met het blote oog. De opvallende helderheid van Vesta is dan ook één van de mysteries die men met de Dawn missie wil oplossen. Dawn werd in september 2007 gelanceerd vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida en vloog in februari 2009 al eens langs de planeet Mars waar het ruimtetuig de massa en de beweging van de planeet gebruikte om zijn baan en snelheid te wijzigen. Het 1,2 ton zware Dawn ruimtetuig heeft drie belangrijke instrumenten aan boord afkomstig van de Verenigde Staten, Duitsland en Italië en zal tot juni/juli 2012 in een baan om Vesta blijven. Hierna moet de Amerikaanse ruimtesonde verder vliegen naar de dwergplaneet Ceres waar het tuig in februari 2015 moet aankomen. Met deze prestigieuze missie willen wetenschappers uiteindelijk meer te weten komen over het ontstaan van het zonnestelsel aangezien zowel Vesta alsook Ceres gevormd werden toen ons zonnestelsel nog heel jong was. Het Dawn project heeft een prijskaartje van 466 miljoen dollar en de missie wordt geleidt door NASA's Jet Propulsion Laboratory (JPL).