Korte inleiding

Nereïde werd in 1949 ontdekt door Gerard Kuiper en is de derde grootste maan van Neptunus. Veel informatie over dit object hebben wetenschappers niet aangezien de Voyager 2 ruimtesonde zich op een afstand van 4,7 miljoen kilometer bevond van deze maan toen het tuig langs Neptunus vloog. Opvallend aan deze onregelmatige maan is zijn hoge excentriciteit waardoor dit object zich op een bepaald moment op slechts 1.372.000 kilometer van Neptunus bevindt en op andere momenten 9.655.000 kilometer van de gasreus verwijdert is.

Korte inleiding

Triton is met zijn gemiddelde diameter van 2.700 kilometer de grootste maan van Neptunus. Dit object werd in 1846 ontdekt en werd genoemd naar de Griekse god van de zee Triton. In augustus 1989 maakte de Amerikaanse Voyager 2 ruimtesonde als enigste ruimtetuig een scheervlucht langs deze maan. Vandaag de dag is de meeste informatie die we hebben van deze maan dan ook afkomstig van deze ruimtesonde. Triton blijkt een bijzondere maan te zijn die enkele specifieke kenmerken heeft waardoor wetenschappers dan ook vermoeden dat dit object niet afkomstig is van Neptunus.

Haumea, die genoemd werd naar de Hawaiiaanse godin van de fertiliteit en geboorte, is een dwergplaneet met een massa van slechts een derde van dat van Pluto. Deze dwergplaneet maakt deel uit van de Kuipergordel en rond de ontdekking van deze dwergplaneet heerst al vele jaren onduidelijk aangezien twee teams van astronomen de ontdekking opeisen. Rondom Haumea draaien ook twee kleine maantjes die bijzondere eigenschappen hebben. Wellicht zijn deze ontstaan door een botsing van een groot object met Haumea. Op 17 september 2008 werd dit hemellichaam, met de voormalige naam 136108, officieel geclassificeerd als dwergplaneet door de Internationale Astronomische Unie (IAU).

Een Plutoïde is een transneptunische dwergplaneet. De Internationale Astronomische Unie (IAU) creëerde in 2008 deze categorie van astronomische objecten als gevolg van een resolutie over de definitie van het woord 'planeet'. Plutoïden kunnen aanzien worden als de scheiding tussen de groep dwergplaneten en transneptunische objecten. Tot 2010 kenden we vier Plutoïden; Pluto, Eris, Makemake en Haumea. Daarnaast komen er nog meer dan 70 hemellichamen in aanmerking voor deze definitie. Aanvankelijk zou men deze objecten 'plutonen' noemen maar dit voorstel werd door de IAU niet goedgekeurd.

Makemake, voorheen gekend als (136472) Makemake, is de derde grootste dwergplaneet van ons zonnestelsel en één van de twee grootste objecten uit de Kuipergordel onder de klassieke Kuipergordelobjecten. De diameter van het object is ongeveer drie vierde van Pluto (1 300 tot 1 900km). Makemake heeft geen gekende satellieten, wat toch uniek is bij de grote Kuipergordelobjecten. De gemiddelde temperatuur op Makemake is -243,15 graden Celsius welke betekend dat het oppervlak van de dwergplaneet bedekt is met methaanijs en mogelijks ethaanijs.

Inleiding

Het wolfgetal is een goede methode om de zonneactiviteit te meten. Men telt het aantal zichtbare vlekken (groot of klein), dit toevoegen met het aantal zonnevlekkengroepen vermenigvuldigd met een factor van 10. Een zogenaamde k factor wordt hierbij vermenigvuldigd en wordt gebruikt voor de apparatuur waarmee je hebt waargenomen want hoe groter de diameter van de telescoop is, hoe meer vlekken je zult kunnen zien. De formulie is als volgt:

Korte inleiding

Proteus is de tweede grootste maan van Neptunus en werd in 1989 ontdekt door Stephen P. Synnot en Bradford Smith die foto’s bestudeerde die gemaakt werden door de Amerikaanse ruimtesonde Voyager 2. Ondanks het feit dat deze maan niet veel groter is dan die andere Neptunusmaan Nereide werd Proteus pas heel laat ontdekt aangezien dit object zeer donker is en zich heel dicht bij Neptunus bevindt. Deze maan heeft, in tegenstelling tot vele andere manen, geen mooie ronde vorm en heeft een gemiddelde diameter van ongeveer 418 kilometer.

Titania werd in 1787 ontdekt door de Britse astronoom William Herschel en werd vernoemd naar de koningin uit William Shakespeare’s werd "A Midsummer Night's Dream". Met een diameter van 1.578 kilometer is Titania de grootste maan van Uranus en deze bevindt zich op een afstand van 436.270 kilometer van deze planeet. In 1986 bracht de Amerikaanse ruimtesonde Voyager 2 en deze maakte op dat moment foto’s van het zuidelijk halfrond van Titania. Tot op heden is al onze kennis over deze natuurlijke satelliet van Uranus gebaseerd op de foto’s van de Voyager 2 en kunnen we vaststellen dat Titania voor 50% bestaat uit waterijs, 30% gesteenten en 20% methaanverbindingen.

Ariel is de twaalfde maan van Uranus en werd in 1851 ontdekt door de Britse astronoom William Lassell. De naam “Ariel” is afkomstig uit William Shakespeare’s werk “The Tempest” waar het de naam van een gevaarlijke geest was. Deze Uranus maan heeft een diameter van 1.158 kilometer en werd in 1986 bezocht door de Amerikaanse ruimtesonde Voyager 2 die tot op heden nog steeds de enigste gedetailleerde foto’s maakte van dit hemellichaam.

Oberon werd in 1787 ontdekt door de Britse sterrenkundige William Herschel en werd genoemd naar de elfenkoning uit William Shakespeare’s "A Midsummer Night's Dream". Deze maan is de buitenste satelliet van Uranus en met een diameter van 1.523 kilometer ook de tweede grootste maan van Uranus. Net als bij de meeste manen van Uranus bestaat ook Oberon voor 50% uit waterijs en kan de rest verdeeld worden in 30% gesteente en 20% methaanverbindingen.