Sterrenkundigen hebben met behulp van de 6,5 meter Baade-telescoop op de Las Campanas sterrenwacht in Chili twee nieuwe maantjes ontdekt rondom de reuzenplaneet Jupiter. De twee kleine maantjes werden in september 2011 al ontdekt en zijn ongeveer één kilometer groot. De twee bewegen zich in wijde, trage banen om Jupiter en hebben een omlooptijd van 580 en 726 dagen. Astronomen vermoeden dat de twee mini-maantjes stukjes van een komeet of asteroïde zijn die ooit werd gevangen door de zwaartekracht van de reuzenplaneet. De twee maantjes, die de namen S/2011 J1 en S/2011 J2 dragen, maken deel uit van de zogenaamde 'retrograde' zwerm van Jupiter. Deze zwerm bestaat uit kleine maantjes die op grote afstand en in verkeerde richting rond Jupiter draaien (tegen de draairichting van de planeet). De banen van de retrograde objecten rondom Jupiter zijn ook sterk geheld en zeer excentrisch. Wetenschappers vermoeden dat er zich nog veel meer van deze objecten in de retrograde zwerm bevinden. Tot op heden staat de teller van het aantal gekende Jupitermanen op 67.

Deze onregelmatig gevormde kleine maan van Saturnus was gedurende 100 jaar lang de verst verwijderde maan van Saturnus tot men in 2000 opnieuw enkele kleine maantjes ontdekte rond deze prachtige planeet. Phoebe heeft een gemiddelde diameter van 213 kilometer en bevindt op een afstand van 12.952.000 kilometer van Saturnus. William Henry Pickering ontdekte in 1898 deze kleine maan en al gauw bleek dat de baan van Phoebe, net als die van Iapetus, niet in het vlak van de evenaar van Saturnus liep. De naam Phoebe is, net als andere namen van vele maantjes, afkomstig uit de Griekse mythologie waar het één van de namen van Titanen was en in 2005 gaf de Internationale Astronomische Unie 24 Griekse mythologische namen aan kraters die duidelijk zichtbaar waren op het oppervlak van deze maan.

In augustus 1877 ontdekte de Amerikaanse astronoom Asaph Hall twee kleine objecten die zich in een baan om de planeet Mars bevonden. Hij noemde het ene object Deimos (schrik) en het tweede Phobos (vrees). Beide namen waren afkomstig uit de Griekse mythologie en weden genoemd naar de twee paarden die de strijdwagen van de Griekse god Ares voorttrokken. De omloopbanen van deze twee kleine hemellichaampjes zijn cirkelvormig. Ze bevinden zich direct boven de evenaar van Mars. Phobos is het grootste maantje en heeft een doorsnede van 20 kilometer. Dit object beweegt zich op 9 378 kilometer van het centrum van Mars voort en dit is de enige maan in ons zonnestelsel die rond haar moederplaneet cirkelt in minder tijd dan dat de planeet nodig heeft om rond zijn as te draaien. Phobos heeft een lengte van 28 kilometer en zijn oppervlak wordt gekenmerkt door tientallen inslagkraters van meteorieten waarvan de Stickney krater de grootste is en heel het uiterlijk van deze maan domineert.

De planeet Uranus is vanaf de zon gezien de zevende planeet in ons zonnestelsel en is tevens ook de derde grootste planeet. Uranus werd in 1781 toevallig ontdekt door de Engelse astronoom William Herschell die in het begin dacht dat hij een komeet ontdekt had maar na grondig onderzoek bleek het om een planeet te gaan en Herschell noemde deze planeet Georgium Sidus naar de Engelse koning George III. De naam Uranus werd uiteindelijk in 1850 genomen als definitieve naam voor dit hemelobject omdat alle andere planeten uit ons zonnestelsel eveneens namen hebben die afkomstig zijn uit de mythologie. Tijdens de eerste waarnemingen van Uranus kwamen astronomen tot de vaststelling dat deze planeet “knipperde” waaruit men later zou afleiden dat deze planeet, net als Saturnus, over een smal ringstelsel beschikt (11 smalle ringen). Uranus heeft een diameter van 51.118 kilometer en draait één maal om de 84 jaar om de zon. In iets meer dan 17 uur draait deze planeet om haar as en de gemiddelde afstand tot de zon bedraagt ongeveer 2.870 miljoen kilometer.