De Europese ruimtevaartorganisatie ESA heeft besloten de Envisat missie definitief te beëindigen. Op 8 april 2012 werd de communicatie met Envisat plots verbroken waarna ingenieurs en vluchtleiders er niet meer in slaagden om de verbinding te herstellen. De exacte oorzaak van het probleem zal wellicht nooit met 100% zekerheid kunnen achterhaald worden aangezien de satelliet tot op 8 april nog perfect functioneerde. Envisat staat voor 'Environmental Satellite' en werd op 1 maart 2002 in de ruimte gebracht door een Europese Ariane 5 draagraket. Tien jaar lang verzamelde Envisat, vanuit een polaire baan om de Aarde op een hoogte van ongeveer 790 kilometer, wetenschappelijke gegevens over het aardoppervlak, de oceanen, de atmosfeer en het ijs. Hiervoor was de 8,2 ton zware kunstmaan uitgerust met negen wetenschappelijke instrumenten waarvan sommigen ook al eerder gebruikt werden bij de ERS-1 en ERS-2 missies. De kunstmaan had de omvang van een vrachtwagen en was de grootste aardobservatiesatelliet die ooit door Europa gebouwd werd. Dankzij deze instrumenten zijn wetenschappers ondermeer getuige geweest van het afnemen van het zee-ijs rond de Noordpool, smeltende gletsjers, de evolutie van het ozongat en de toename van luchtvervuiling boven Azië. Alles samen werden er volgens ESA dan ook meer dan 2 500 wetenschappelijke publicaties uitgebracht op basis van gegevens afkomstig van Envisat. De satelliet heeft twee keer zo lang gewerkt als vooraf werd gepland en is dan ook één van ESA's grootste successen op vlak van aardobservatie en klimaatonderzoek. Het verlies van Envisat komt voor ESA vrij ongelukkig aangezien de opvolger van Envisat, de eerste van vijf Sentinel satellieten, pas in 2013 gelanceerd wordt.

China heeft op zondag 6 mei succesvol een aardobservatiesatelliet in de ruimte gebracht. Vanop het Jiuquan Satellite Launch Center, in de noordwestelijke provincie Gansu, vertrok om 15u10 plaatselijke tijd een 41 meter lange CZ-2D draagraket met aan boord de Tianhui 1-02 kunstmaan. Enkele minuten na de lancering werd de kunstmaan uitgezet in een cirkelvormige baan om de Aarde op een hoogte van ongeveer 500 kilometer. Deze satelliet werd, net als zijn voorganger, gebouwd door de Hangtian Dongfanghong Weixing Corporation, de China Aerospace Science and Technology Corporation (CASC) en de Chinese Academy of Space Technology (CAST). Het tuig zal volgens China gebruikt worden voor het in kaart brengen van natuurlijke rijkdommen en cartografie. Daarnaast zal deze satelliet ook ten dienste staan van wetenschappelijk onderzoek en experimenten. In augustus 2010 werd de eerste Tianhui 1 satelliet in de ruimte gebracht. Beide Tianhui aardobservatiesatellieten maken ook deel uit van het Ziyuan programma dat zowel voor civiele alsook voor militaire doeleinden kan gebruikt worden. Dit was de 161ste lancering van een Chinese Chang Zheng (CZ) draagraket sinds de Aziatische grootmacht in 1970 zijn eerste satelliet in een baan om de Aarde bracht.

India heeft op donderdag 26 april 2012 met succes een Polar Satellite Launch Vehicle (PSLV) gelanceerd met aan boord een Indiase aardobservatiesatelliet. De 21ste PSLV-draagraket vertrok om 02u17 Belgische tijd vanop het Satish Dhawan Space Center en zette de RISAT-1 satelliet iets minder dan achttien minuten later uit in een lage baan om de Aarde op een hoogte van 609 kilometer. RISAT-1 staat voor 'Radar Imaging Satellite 1' en is de eerste Indiase aardobservatiekunstmaan die uitgerust werd met radar-apparatuur. Het 1,8 ton zware tuig werd gebouwd door de Indian Space Research Organisation (ISRO) en heeft een minimale levensduur van vijf jaar. India bracht in verleden al verschillende satellieten in de ruimte die onze planeet bestuderen maar deze werden altijd uitgerust met infrarode of optische apparatuur. Dankzij een gesofisticeerde C-band radar kan RISAT-1 het aardoppervlak observeren onder alle weersomstandigheden en bij dag en nacht. Volgens een Indiase krant zouden de beelden die RISAT-1 gaat maken een resolutie hebben van drie meter. Het Indiase ruimtevaartagentschap ISRO liet weten dat RISAT-1 in de eerste plaats zal gebruikt worden voor het bestuderen van de landbouw en bosgebieden, het opvolgen van overstromingen en andere natuurrampen en voor geologisch onderzoek. Daarnaast kan deze kunstmaan ook gebruikt worden door het Indiase leger voor het bespioneren van onrustige grensgebieden en buurlanden. India behoort nu tot een selecte club van enkele landen, waaronder de Verenigde Staten, Europa en Canada, die beschikken over een met radar uitgeruste observatiesatelliet. 

Ondanks de grote internationale druk om het niet te doen, heeft Noord-Korea in de nacht van 12 op 13 april 2012 toch een drietrapsraket gelanceerd met aan boord een 100 kilogram zware satelliet. De dertig meter lange Unha-3 draagraket vertrok om 00u39 Belgische tijd vanop de Tongchang-ri lanceerbasis in het noordwesten van Aziatische land maar stortte volgens de Verenigde Staten, Japan en Zuid-Korea iets meer dan een minuut later neer in de oceaan. Volgens Zuid-Korea zou de raket kort na de lancering in verschillende stukken uit elkaar gevallen zijn waarna de brokstukken in de Gele Zee zouden gevallen zijn. Met deze Unha-3 raket wou Noord-Korea de Kwangmyongsong-3 kunstmaan in een 500 kilometer hoge polaire baan om de Aarde brengen waar men de satelliet zou gebruiken voor doeleinden op vlak van aardobservatie. Deze lancering zorgde over de hele wereld voor heel wat ophef en ongeloof aangezien velen hier een schending in zien van resolutie 1874 van de VN-Veiligheidsraad waarin staat dat Noord-Korea geen raketten mag lanceren voor zowel militaire alsook burgerlijke doeleinden. Zo zijn de Verenigde Staten, Japan en Zuid-Korea ervan overtuigd dat Noord-Korea deze lancering heeft gebruikt als test voor een ballistische raket. De druk op Noord-Korea  en de leiders in Pyongyang was zelfs zo groot dat Japan en Zuid-Korea er met dreigden de raket neer te halen indien deze over hun grondgebied zou hebben gevlogen. Noord-Korea blijft er echter van overtuigd dat dergelijke lanceringen en missies van essentieel belang zijn voor de verdere economische ontwikkeling van het geïsoleerde land.

In Noord-Korea zijn alle voorbereidingen getroffen voor het lanceren van een drietrapsraket met aan boord een kleine Noord-Koreaanse satelliet. Volgens Noord-Korea zal de dertig meter lange Unha-3 raket tussen 12 en 16 april gelanceerd worden vanop de  Tongchang-ri lanceerbasis in het noordwesten van Aziatische land. Met deze lancering wil Noord-Korea de 100 kilogram zware aardobservatiesatelliet, genaamd Kwangmyongsong-3, in een 500 kilometer hoge polaire baan om de Aarde brengen waarmee men, volgens de Noord-Koreaanse overheid, natuurlijke rijkdommen, vegetatie en het aardoppervlak kan bestuderen vanuit de ruimte. De lancering zelf maakt deel uit van de feestvieringen rond de honderdste verjaardag van de geboorte van Kim Il-Sung die het land oprichtte. De afgelopen dagen mocht een groep van tientallen buitenlandse journalisten voor het eerst de zwaar bewapende lanceerbasis bezoeken. Het uitzonderlijke bezoek van de journalisten gebeurde in het kader van de Noord-Koreaanse 'operatie transparantie' waarmee het land wil aantonen dat deze lancering vreedzame doeleinden heeft. De geplande lancering zorgt over de hele wereld voor heel wat reacties en ongeloof aangezien velen hier een schending in zien van resolutie 1874 van de VN-Veiligheidsraad waarin staat dat Noord-Korea geen raketten mag lanceren voor zowel militaire alsook burgerlijke doeleinden. In Japan en Zuid-Korea zorgt de geplande lancering voor de meeste ophef. Zo hebben beide landen laten weten de raket te zullen neerhalen wanneer deze over hun grondgebied zou vliegen. Het voorziene traject van de Unha-3 raket loopt langs de zee tussen Zuid-Korea en China. Volgens Noord-Korea zou het land in 1998 en 2009 al eens geprobeerd hebben om een satelliet in de ruimte te brengen maar deze pogingen zouden mislukt zijn. Ondanks al de internationale druk en kritiek blijft Noord-Korea ervan overtuigd dat deze lancering essentieel is voor de verdere economische ontwikkeling van het geïsoleerde land.

China heeft in de nacht van 31 maart op 1 april met succes een Aziatische communicatiesatelliet in de ruimte gebracht. De 54 meter lange CZ-3B/E draagraket vertrok om 00u27 Belgische tijd vanop de Xichang lanceerbasis in het noordwesten van China en zette de Apstar 7 kunstmaan iets meer dan 25 minuten uit in een tijdelijke baan om de Aarde. Dankzij wee ontstekingen van de cryogene rakettrap aan boord van de CZ-3B/E werd de Apstar 7 satelliet in een tijdelijke elliptische baan om onze planeet gebracht vanwaar de satelliet zich de volgende dagen op eigen kracht tot in een geostationaire positie zal brengen. Apstar 7 heeft een gewicht van 5 ton en werd in opdracht van APT Satellite Co. Ltd. in Frankrijk gebouwd door Thales Alenia Space op een Spacebus 4000 C2 platform. De kunstmaan werd uitgerust met 28 C-band en 28 Ku-band transponders die de volgende vijftien jaar vooral voor televisie- en internettoepassingen zullen gebruikt worden in China, het Midden-Oosten, Afrika, Australië en Zuid-Azië. Eenmaal operationeel zal Apstar 7 de verouderde Apstar 2R communicatiesatelliet vervangen die in oktober 1997 in de ruimte gebracht werd. Dit was de vierde Chinese lancering in 2012 en was meteen ook de negende maal dat China een CZ-3B/E draagraket lanceerde. De CZ-3B/E is vandaag de dag het meest krachtige Chinese lanceermiddel en kan vrachten tot 11,2 ton in een lage baan om de Aarde brengen.

Een Russische Proton draagraket heeft in de nacht van 25 op 26 maart 2012 met succes de Intelsat 22 communicatiesatelliet in de ruimte gebracht. De meer dan 690 ton zware raket vertrok op zondag 25 maart om 14u10 Belgische tijd vanop de Bajkonoer lanceerbasis in Kazachstan en zette de 6,9 ton zware satelliet op 26 maart om 05u40 Belgische tijd uit in een zogenaamde 'supersynchronous transfer orbit'. Op zijn hoogte punt strekt deze elliptische baan om de Aarde uit tot meer dan 64 000 kilometer. Er waren maar liefst vijf ontstekingen nodig van de Breeze-M baaninjector om de communicatiesatelliet in de gewenste baan te brengen. Dit was de eerste maal dat een Proton raket een kunstmaan in een dergelijke baan uitzette en dit was ook meteen de langste missie van een commerciële Proton. Intelsat 22 werd gebouwd door het Amerikaanse lucht- en ruimtevaartbedrijf Boeing en zal de volgende jaren gebruikt worden voor video, data en stemtoepassingen over een gebied dat zich uitstrekt van Europa, Afrika, het Midden-Oosten, de Indische Oceaan en Azië. Hiervoor werd de satelliet uitgerust met 24 C-band en 18 Ku-band transponders. De Intelsat 22 kunstmaan werd ook uitgerust met achttien UHF-transponders die zullen gebruikt worden voor de Australian Defence Force (ADF). Dit was de 374ste lancering van een Russische Proton draagraket en was meteen ook de 71ste lancering van een Proton raket die uitgevoerd werd door het Russisch-Amerikaanse lanceerbedrijf International Launch Services (ILS).

De Verenigde Staten hebben op vrijdag 24 februari 2012 met succes een militaire communicatiesatelliet in de ruimte gebracht die deel zal uitmaken van het gloednieuwe Mobile User Objective System (MUOS) communicatienetwerk. De 200ste Atlas draagraket vertrok om 23u15 Belgische tijd vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida en zette de 6,8 ton zware MUOS-1 communicatiesatelliet drie uur later probleemloos uit in een geostationaire overdrachtbaan. MUOS-1 werd in opdracht van het Amerikaanse ministerie van defensie gebouwd door Lockheed Martin en moet uiteindelijk deel uitmaken van een nieuw netwerk dat zal bestaan uit vijf MUOS-satellieten. Lockheed Martin ondertekende voor de bouw van de eerste twee MUOS-satellieten een contract ter waarde van 2,1 miljard dollar. Het MUOS-netwerk zal door Amerikaanse militaire troepen specifiek gebruikt worden voor mobiele communicatiedoeleinden zoals telefonie, data en video. Zo zullen militaire schepen en vliegtuigen, duikboten, voertuigen en troepen in actie gebruik maken van het MUOS-systeem. Volgens de projectleiders kan het MUOS-netwerk gezien worden als een netwerk van zendmasten waarbij elke satelliet één zendmast voorstelt. Door hun positie in een geostationaire baan om de Aarde zullen de vijf MUOS-satellieten uiteindelijk een wereldwijde dekking aanbieden. De nieuwe MUOS-satellieten zijn zo gesofisticeerd dat één satelliet even krachtig is op vlak van communicatieverbindingen dan het volledige huidige Amerikaanse militaire Ultra High Frequency (UHF) netwerk. Aangezien technologie en communicatie steeds belangrijkere onderdelen worden bij militaire strijdkrachten is de vraag naar krachtige communicatiesatellieten dan ook zeer groot. Met de komst van het nieuwe MUOS-netwerk werden er in 2007 ook vier locaties gekozen in Australië, Italië, Hawaii en de Verenigde Staten voor de bouw van enkele gloednieuwe grondstations. De tweede MUOS-satelliet moet in juli 2013 in de ruimte gebracht worden. Het totale prijskaartje van het MUOS-systeem wordt geschat op 6,4 miljard dollar.

Het grootste probleem waarmee ruimtevaartnaties de volgende jaren zullen geconfronteerd worden, is ongetwijfeld de problematiek rond ruimteafval. Volgens de laatste schattigen bevinden er zich meer dan een half miljoen onderdelen en brokstukken afkomstig van rakettrappen, satellieten of ruimtetuig rondom de Aarde die variëren in grootte van enkele centimeters tot enkele meters. Het probleem wordt zo erg dat het internationaal ruimtestation ISS al verschillende malen heeft moeten uitwijken in zijn baan om de Aarde omwille van een dreigende botsing met een stuk ruimteafval. Om dit probleem op te lossen hebben Zwitserse ingenieurs en wetenschappers een nieuw project opgestart dat de naam 'CleanSpace One' kreeg. Zo zal men een kleine satelliet ontwikkelen die, eenmaal in de ruimte, een andere kleine niet-operationele satelliet moet vastgrijpen waarna beiden uiteindelijk zullen opbranden in de atmosfeer van de Aarde. De CleanSpace One kunstmaan moet in 2015 al gelanceerd worden en heeft tijdens zijn demonstratiemissie als taak om de kleine Zwitserse SwissCube nanosatelliet op te ruimen. CleanSpace One wordt ontwikkeld en gebouwd door het Swiss Space Center en zal dertig centimeter lang zijn. Het grote voordeel van een dergelijk systeem is dat het vrij goedkoop is en dat universiteiten en studenten betrokken worden bij de ontwikkeling. De grootste uitdaging voor de Zwitserse ingenieurs is om een robotarm te ontwikkelen waarmee CleanSpace One de andere satelliet kan 'vastgrijpen'. Indien dit project slaagt, hoopt Zwitserland meer van deze 'opruim-satellieten' te kunnen bouwen die later ook grotere stukken ruimteafval moeten kunnen opruimen. 

Iran heeft op vrijdag 3 februari 2012 met succes een satelliet in de ruimte gebracht. Vanop een militaire basis in het noorden van Iran werd in de vroege ochtend (plaatselijke tijd) een tweetraps Safir draagraket gelanceerd met aan boord de Navid kunstmaan (officiële naam: Navid-e Elm-o Sanat). De aardobservatiesatelliet werd volgens Iraanse media uitgezet in een lage baan om de Aarde met een maximale hoogte van 375 kilometer. Met een gewicht van 50 kilogram is de Navid kunstmaan de zwaarste satelliet dat Iran tot op heden al in de ruimte bracht. In 2009 en 2011 bracht Iran al op eigen kracht de kleine Omid en Rasad satellieten in de ruimte. Volgens de Iraanse staatstelevisie werd Navid uitgerust met een camera voor het maken van beelden van het Aarde in hoge resolutie. Het ruimtetuig zou gebouwd zijn door studenten van de Sharif University of Technology met Iraanse technologie.