
Wanneer u als amateur astronoom door uw telescoop tuurt en een nieuwe nevelige vlek aan de hemel ontdekt, vraagt u zich misschien af hoe zo'n hemellichaam zijn naam krijgt. De naamgeving van kometen volgt een fascinerend en soms complex systeem dat in de loop der eeuwen is geëvolueerd. In dit artikel duiken we diep in de wereld van komeetnamen en ontdekken we hoe dit systeem werkt.

We kennen ze allemaal, de prachtige heldere objecten aan de nachtelijke hemel, met hun indrukwekkende staart, die maar één keer om de zoveel tijd te zien zijn. Deze wonderbaarlijke objecten worden al sinds mensengeheugenis waargenomen, weergegeven en afgebeeld in tal van schilderijen, boeken en tekeningen.

Sterrenkundigen onderscheiden kometen onder kort-periodieke en lang-periodieke kometen. Kort-periodieke kometen hebben een baanomloop van minder dan 200 jaar of werden meermaals waargenomen tijdens een enkele periheliumpassage (voorbeeld: 153/Ikeya-Zhang). Ze ontvangen een permanent nummer als voorvoegsel enkel na de tweede periheliumpassage.

Kometen zijn één van de meest fascinerende objecten uit de sterrenkunde. Sinds mensenheugenis worden kometen al waargenomen en met de komst van de moderne technologie is de wetenschap er in geslaagd veel meer te leren over deze wonderbaarlijke hemelverschijnselen. De kern van een komeet is niet groter dan vijftig kilometer en hun oorsprong is te zoeken in de buitenste regionen van ons zonnestelsel. Wanneer dergelijke objecten te dicht bij de zon komen, ontstaat een prachtige staart die kometen kenmerken. In dit artikel wordt een overzicht gegeven van de meest bekende kometen die doorheen de geschiedenis onze nachtelijke sterrenhemel hebben beïnvloed.

Zonscherende kometen behoren tot de meest spectaculaire en gevaarlijke objecten in ons zonnestelsel. Deze ijzige reizigers durven de ultieme gok te wagen: een vlucht langs de verzengende atmosfeer van de zon zelf. Voor zowel sterrenkundigen alsook amateur astronomen vormen ze een fascinerend studieobject, al zijn ze door hun extreme baan vaak alleen waarneembaar met speciale ruimtetelescopen.

Vanop de Bajkonoer lanceerbasis in Kazachstan lanceert de Sovjet-Unie de Venera 1 ruimtesonde. Op weg naar de planeet Venus verloor de Russische vluchtleiding alle contact met deze eerste Venusverkenner. Voor men het contact met Venera 1 verloor, ontdekte men dat de zonnewind overal in de ruimte aanwezig was. Op 19 mei 1961 vloog Venera 1 op een afstand van 100 000 kilometer langs de planeet Venus. Volgens Russische ingenieurs zou het falen van deze missie te wijten zijn aan een oververhitte sensor die naar de Zon was gericht. Foto: Roscosmos
Ben je een amateur astronoom met een sterke pen? De Spacepage redactie is steeds op zoek naar enthousiaste mensen die artikelen of nieuws schrijven voor op de website. Geen verplichtingen, je schrijft wanneer jij daarvoor tijd vind. Lijkt het je iets? laat het ons dan snel weten!
Wordt medewerkerDeze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.