Op 29 mei 1919 stonden twee groepen astronomen met hun telescopen klaar op twee plekken op aarde: het eilandje Príncipe voor de westkust van Afrika, en Sobral in het noordoosten van Brazilië. Ze wachtten op iets dat maar een paar minuten zou duren, een totale zonsverduistering. Wat ze die middag maten, zou uitgroeien tot een van de beroemdste experimenten uit de geschiedenis van de natuurkunde en Albert Einstein van de ene op de andere dag wereldberoemd maken. Dit is het verhaal van het Eddington-experiment: wat het testte, waarom een zonsverduistering daarvoor onmisbaar was, en waarom het nog steeds als een van de mooiste bevestigingen van een natuurkundige theorie geldt.

Sinds het begin van de menselijke beschaving hebben mensen de hemel nauwlettend gadegeslagen. Zon, maan en sterren waren niet alleen lichtbronnen, maar symbolen van grotere kosmische krachten. Van alle hemelverschijnselen hebben zons- en maansverduisteringen altijd een bijzondere fascinatie en vaak ook angst opgewekt. Een verduistering, waarbij de zon of de maan tijdelijk wordt verduisterd door de beweging van de aarde of de maan, werd gezien als een moment van kosmische verstoring. Voor oude volkeren, die nog geen wetenschappelijke verklaring voor deze gebeurtenissen hadden, waren ze vaak boodschappers van goden, waarschuwingen voor rampen of belangrijke symbolen in religie en mythologie.

Hieronder vindt u een uitgebreide lijst van maansverduisteringen die vanaf Europa zichtbaar zijn in de komende ~25 jaar (2026–2050). Dit overzicht is gebaseerd op voorspellingen van astronomische databases en zichtbaarheidskalenders voor de breedtegraad van Europa. De zichtbaarheid hangt af van lokale omstandigheden (denk aan horizon, tijdstip en weer), maar deze eclipsen kunnen in elk geval in Europa worden waargenomen (minstens gedeeltelijk) als de maan boven de horizon staat.

De maan is al duizenden jaren een bron van verwondering, mythologie en wetenschappelijke nieuwsgierigheid. Eén van de meest indrukwekkende hemelverschijnselen waarbij de maan betrokken is, is de maansverduistering. Tijdens zo’n gebeurtenis verandert de maan soms in een mysterieuze rode schijf aan de nachtelijke hemel, een fenomeen dat vaak de naam bloedmaan krijgt. Hoewel maansverduisteringen regelmatig voorkomen, zijn ze voor veel mensen nog steeds een mysterie. Hoe ontstaan ze precies? Waarom wordt de maan rood? Hoe vaak komen ze voor? En wanneer kunt u er zelf één waarnemen? Ontdek er hier alles over! 

Wanneer midden op een zonnige dag de hemel plots donkerder wordt, de temperatuur daalt en sterren tevoorschijn komen alsof het nacht is, dan bent u getuige van een van de meest indrukwekkende natuurverschijnselen: een zonsverduistering. Dit astronomische fenomeen heeft door de eeuwen heen mensen gefascineerd, verwonderd en soms zelfs angst aangejaagd. Vandaag begrijpen we perfect hoe zonsverduisteringen ontstaan, maar dat maakt ze niet minder spectaculair.

Zonsverduisteringen kunnen vandaag de dag met grote nauwkeurigheid voorspeld worden. Zo zijn er meestal twee zonsverduisteringen per kalenderjaar en in sommige gevallen zijn er zelfs drie of vier te zien. In dit artikel leer je alles over het voorspellen van zonsverduisteringen.

De fotosfeer van de Zon (de heldere schijf van de Zon zelf) kan zelfs na enkele seconden kijken, permanente schade toebrengen aan het oog door de intense zichtbare en onzichtbare straling die de fotosfeer uitstraalt. Deze schade kan resulteren in permanente oogbeschadiging, onscherp zicht tot zelfs blindheid. Het oog is niet gevoelig aan pijn zodat de effecten niet meteen merkbaar zijn en er dus geen waarschuwing is dat je ogen schade oplopen.